Kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja w Padwi Narodowej.                                                                 

Pierwszy drewniany kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła wybudowany został w Padwi przez plebana Bartłomieja z Rudnika w 1419 r. i pełnił już wtedy rolę kościoła parafialnego. Ufundował go prawdopodobnie król Władysław  Jagiełło. W 1510 r. król Zygmunt Stary pokrył koszty budowy nowej, drewnianej świątyni, potwierdzając również istnienie parafii oraz znacznie rozszerzając jej przywileje. Kościół jednak spłonął najprawdopodobniej podczas wojen szwedzkich i najazdu Rakoczego. W 1664 roku postawiono kolejny drewniany kościół, który z czasem okazał się być zbyt mały na potrzeby powiększającej się parafii. Toteż rozpoczęto budowę nowego murowanego budynku, a stary został sprzedany i przeniesiony w roku 1891 do Zwiernika, gdzie stoi do dziś. Budowę współczesnego kościoła, trwającą osiem lat,  rozpoczęto w roku 1878, a kierował nią ksiądz Wilhelm Skopiński. Świątynia poświęcona została przez ks. J. Knutelskiego w uroczystość św. Bartłomieja, 28 sierpnia 1887 r., konsekracji dokonał 5 września 1895 r. biskup tarnowski Ignacy Łobos. Po działaniach wojennych, zniszczony kościół odnowiono 1947r..

Wilhelm Skopiński - budowniczy kościoła

Ks. Wilhelm Skopiński, syn Józefa – miejscowego rolnika i Joanny, z domu Nawratil, urodził się w 1878 r. w Padwi jako najmłodszy z sześciorga rodzeństwa (Józefa Maria ur. 1833, Ludwik Maciej ur. 1835, który został organistą, Antoni ur. 1837 – poczmistrz, Józef ur. 1838 i Karol ur. 1842 - nauczyciel). Został ochrzczony w padewskiej świątyni parafialnej, a nauki pobierał w tarnowskim gimnazjum. Do kapłaństwa przygotowywał się w tutejszym seminarium, przyjmując święcenia z rąk bpa Józefa Alojzego Pukalskiego 25.07.1877 r.. Do Padwi powrócił 6 sierpnia 1877 r. i rozpoczął pracę jako wikary. Po śmierci ks. Berskiego, padewskiego proboszcza, administrował parafią (od 23.07.1885 r.), proboszczem stał się 7.11.1886 r..

Ks. Wilhelm Skopiński był inicjatorem budowy nowego, murowanego  kościoła w Padwi. Prace rozpoczęły się w 1878 r., trwały osiem lat i zostały zakończone 25.09.1886 r. Ksiądz Wilhelm Skopiński kierował parafią przez 45 lat. W 1927 r. obchodzono uroczyście 50-lecie jego kapłaństwa. Wdzięczni parafianie ufundowali z tej okazji dzwon kościelny i nazwali go imieniem swojego proboszcza: Wilhelm. Dzwon do tej pory znajduje się w kościele. Ks. Skopiński zmarł 22.06.1930 r. i spoczywa na padewskim cmentarzu, pochowany przy kaplicy.

„22 marca 1930 r. zmarł długoletni - bo przez 28 lat urzędujący bez przerwy - Przełożony Zarządu ks. Wilhelm Skopiński - kanonik padewski. Pogrzeb odbył się przy udziale kilku tysięcy ludzi w dniu 24/6.

Zarząd oraz Rada zebrane na nadzwyczajnym posiedzeniu wzięli udział  w pogrzebie, składając wieniec ze zboża z napisem na szarfie: Długoletniemu Przełożonemu - Kasa Stefczyka. W dowód podzięki imieniem członków Kasy na grobie Przełożonego Zarządu wyraża żal po stracie tak dobrego człowieka jakim był śp. Kanonik Wilhelm Skopiński, przez śmierć którego Kasa poniosła stratę zacnego i powszechnie lubianego Przełożonego. Aby upamiętnić ten zgon zebrani wyrażają hołd przez powstanie z miejsc w czasie czytania protokołu.” (Zapis z Ksiąg Protokołów ze wspólnych posiedzeń Zarządu i Rady Nadzorczej oraz Księgi Protokołów z urzędowania Walnych Zebrań przechowywanych w Banku Spółdzielczym w Padwi Narodowej z dnia 24 czerwca 1930 r.)

"Jak to budowa padewskiego kościoła pokrzyżowała plany Żydom" – wspomnienia Pana Józefa Stachula

 

Cały tekst Pamiętników dostępny jest on-line pod poniższym linkiem:
Jan Słomka -  "Pamiętniki włościanina od pańszczyzny do dni dzisiejszych"

Rola kościoła w kształtowaniu postaw patriotycznych

Utratą niepodległości w sposób głęboki byli przejęci duchowni. To dzięki nim Kościół miał świadomość tego, co się dzieje i stawał się bastionem niepodległości, którego zaborcom nie udało się zniszczyć. Nasze świątynie były ostoją polskości, miejscem, gdzie naprawdę byliśmy wolni. W kościołach ludzie dowiadywali się o kolejnych powstaniach, poborze do wojska. Taką rolę Domu Bożego postrzegał młody wikary z Padwi, ks. Wilhelm Skopiński, który podjął się wielkiego, ale trudnego zadania wzniesienia nowej, dużej świątyni. Nie były to czasy łatwe: czas niewoli narodowej, a pod względem gospodarczym ziemie padewskie były bardzo słabo rozwinięte, ze słabo wydajnym, zacofanym i rozdrobnionym rolnictwem. Problemem było także ogromne przeludnienie i galicyjska nędza. Ówczesny proboszcz parafii, ks. Berski, zapisał w Kronice parafialnej: „stało się to w okresie (…) ogólnego narzekania na brak pieniędzy i złe czasy”. Jednak młody wikary był kapłanem obdarzonym siłą ducha i żywą wiarą. Kierując się tymi wartościami udowodnił, że można robić rzeczy wielkie. Wzniósł monumentalny Dom Boży pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła. W Kronice parafialnej odnotowano: „zbudował dla parafii wspaniały kościół, wkładając w niego wiele zdrowia, pracę, oszczędności, a przede wszystkim wielką miłość Boga i bliźnich, która w tej pracy była głównym motorem”.

Materiały archiwalne

Architektura

Komunie, śluby

Kościelne pola

Plebania

Proboszczowie i księża

Ks. Jan Berski ur. 13.10.1803 r. w Kobiernicach,  jako syn Andrzeja, karczmarza, i Anny z Handzlików. Ukończył gimnazjum w Brnie. Studiował filozofię i teologię w Ołomuńcu, Lwowie i Tarnowie. 26.09.1831r. przyjął święcenia kapłańskie w Przemyślu z rąk biskupa J. Potockiego. Był wikarym w Barnowie, Borowej i Chorzelowie. Od 11.03.1850 r. został proboszczem w Padwi Narodowej i kierował parafią do swojej śmierci 20.07.1885 r., spoczywa na cmentarzu w Padwi.

Ks. Jan Stanisław Kic ur. 8.03.1908 r. w Brzesku. Syn Feliksa, nauczyciela, i Eugenii z domu Bogacz. Miał dziesięcioro rodzeństwa. Po ukończeniu gimnazjum brzeskiego wstąpił w 1926 r. do tarnowskiego seminarium duchowego. Święcenia kapłańskie przyjął w 1930 r. z rąk biskupa Wałęgi. Był wikarym w Przecławiu, Radomyślu Wielkim. Później pracował jako administrator w Wadowicach Górnych. W 1932 r. został proboszczem w Rytrze, gdzie wybudował nowa plebanię i uporządkował kościół. W 1945 r. mianowany został administratorem w Padwi Narodowej a w 1958 r. proboszczem. Nowy proboszcz zajął się remontem kościoła uszkodzonego w czasie działań wojennych w sierpniu 1944 r. i jego zelektryfikowaniem, odmalowaniem wnętrza, położeniem nowej posadzki, odnowieniem ołtarzy i przebudową organów na 32-głosowe. W latach 1949-1950 odbudowano także zniszczoną w trakcie działań wojennych kaplicę mszalną w Piechotach. W 1970 r. otrzymał tytuł kapelana Ojca Świętego. W 1984 r. przeszedł na emeryturę. Mieszkał jako rezydent na plebanii. Zmarł 25.01.1993 r. po 63 latach kapłaństwa. Ceremonię pogrzebowa odprawił biskup P. Bednarczyk w asyście stu kapłanów. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.

Ks. Władysław Lassowski ur. 4.05.1895 r. w Łoponiu koło Wojnicza. Syn Jana Spyrki i Katarzyny z domu Lasko. Ukończył Gimnazjum w Tarnowie. 29.06.1923 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Wałęgi. Był wikarym w Mszanie Dolnej, Porąbce Uszewskiej, Szczepanowie, Bochni i Bieczu. 12.12.1930 r. został proboszczem w Padwi Narodowej, gdzie z wielką energią zabrał się do pracy duszpasterskiej. W 1934 r. wybudowana została nowa (dzisiejsza) plebania, a potem kolejno zabudowania gospodarskie. Ogrodzono także teren kościoła. Ks. Lassowski zginął tragicznie 7.02.1945 r. od wybuchu miny, jadąc do Kurii w Tarnowie na spotkanie z administratorem diecezji ks. Bulandą. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.

Przed padewskim kościołem

Uroczystość Bożego Ciała

Wizytacja biskupa

Kościół Padew - zdjęcia współczesne